შარშან ახალ წელს.. კიარადა 365 days later! ♥

Tags

"თეთრი სახლი", არდადეგები, ახალი წელი, ბავშვი, განწყობა, გართობა, დალევა, თმა, მაკიაჟი, ნაძვის ხე, ნინი შერმადინი, პახმელია, რესტორანი, სალონი, სანტა, საჩუქარი, საჭმელი, სუფრა, ტკბილეული, ღვინო, შარშან, შვილი, შობა

ბავშვობაში ახალი წლის მოახლოება ჩემში შემდეგ ასოციაციებს იწვევდა: საჩუქრები, არდადეგები და უამრავი ტკბილეული. ეს ყველაფერი იმდენად სასიამოვნო იყო, რომ ახალი წლის მოსვლას მთელი დარჩენილი 364 ან 365 დღე ველოდებოდი ხოლმე, ხოლო საახალწლო განწყობა მინიმუმ დეკემბრის დასაწყისიდან მქონდა.

რა შეიცვალა მას შემდეგ? მე ისევ ბავშვი ვარ და ისევ მჩუქნიან (ზოგჯერ) საჩუქრებს. ისევ არის ახალ წელს უამრავი ტკბილეული, არდადეგების არარსებობის მიუხედავად. ახალი წელი კი ჩემთვის ეხლა უკვე თრობისა და აღვირახსნილი გართობის ასოციაციას იწვევს, თანაც ეს ყველაფერი იმაზე უფრო ცუდი აღმოჩნდება ხოლმე, როცა მეორე დღეს “პახმელიაზე” ვახელ თვალებს და

სადღაც შორს… ვიღაც შენ

Tags

ადამიანი, ახალი წელი, ბინა, ბურთი, გოგონა, დედამიწა, სადღაც, სამყარო, საჩუქარი, უბანი, ქუჩა, შენ, შობა, ჭიანჭველა

Zoom out 100%

დიდი სამყარო, დიდი ქალაქები, დიდი ტერიტორიები დიდი შენობებითა და ქუჩებით. ჭიანჭველების არმიასავით შესეული ხალხი მთელ ხმელეთზე ქაოსურად მოძრაობს და ქმნის სამყაროს. რაღაც “მანქანების” დახმარებით დომინირებენ მთელ ამ სფეროში მოქცეულ ბურთივით პლანეტაზე. დიახ, მათთვის ბრუნავს დედამიწა!

Zoom in 50%

სადღაც, დიდი ქალაქის დიდ უბანში, დიდი ქუჩის ერთერთ დიდ კორპუსში, დიდი ბინის დიდ ოთახში, დიდ მაგიდასთან ზის ერთერთი ადამიანი (ერთერთი იმ უამრავიდან) და ტკბება ცხოვრებით, მერე რა რომ კადრის დაშორებასთან ერთად ისიც ჭიანჭველასავით პატარა ხდება ზუსტად ისე, როგორც პატარა ქალაქის პატარა უბნის პატარა ბინაში, პატარა მაგიდასთან მჯდომი პატარა გოგონა.

ჩემი მეზობლის დაქალი

Tags

"მარშუტკა", გაზაფხული, დაღვრემილი, ზამთარი, თბილისი, კომპლექსი, კოცნა, მაღაზია, მეზობელი, მთავრობა, მუსიკა, ნაშა, ნიუ-იორკი, პარიზი, პური, რიგი, როლი, საქმე, საყვარელი, საცობი, სიგარეტი, სიზმარი, უსაქმური, ფეისბუქი, ქმარი, ქუჩა, შვილი, შუმახერი, ჩანთა, ცოლი, nokia, x6

ის ჩემი ბიძაშვილის უახლოესი მეგობრის დაა, ჩემი მეზობლის დაქალია და ბიძაჩემის ნაშის დისშვილი. ყველაფერი ერთად და ამ ყველაფერთან ერთად ჩემი თანამოქალაქე. თუმცა ეს არავის გვიკვირს, ჩვენ ხომ თბილისში ვცხოვრობთ. ქალაქში რომელიც პარიზსაც ჯობია, ნიუიორკსაც და ყველა სხვა ქალაქსაც რომელიც ოდესმე თუნდაც სიზმარში გინახავთ.

ქუჩა (დეკემბერი, 2011)

ამდენი მოწყენილი სახე ერთად შეუძლებელია სადმე სხვაგან ნახო. ამავდროულად თითოეულ ამ დაღვრემილ გამოხედვასა და შეკრულ წარბში შეიძლება ამოიცნო მეზობლის დაქალი, ბიძაშვილის ნაშა, შენი საუკეთესო მეგობრის ძმა ან ძმის ყოფილი შეყვარებული მაინც.

“მარშუტკა” (დეკემბერი, 2011)

წლის საუკეთესო მობილური ტელეფონი Nokia express music, რომლის ყურსასმენებიც ყოველ მეორეს უკეთია, რბილ სავარძელზე მოკალათებულან, ზოგიც დგას, ზოგს სხვისი ჩანთა უდევს კალთაში. ისინი ყველანი მოწყენილები არიან და მათშიც ასევე შეიძლება ამოიცნო შორეული ნათესავი, ყოფილი კლასელის ძმა ან მეზობლის ბავშვი, თანაც ისეთი ჩახუთულობაა, ისეთი მუქი ფერებია და ისეთი “პონჩიკი”-ს სუნი აქვს ქალს ჩემს თავზე, რომ ეს ნამდვილად იმ ბუფეტის მცხობელი იქნება, ბავშვობაში ბულკზე რომ ვაკითხავდი.

საცობი (დეკემბერი, 2011)

მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩები არც ისე ფართე და არც ისე მთაგორიანია, მაინც “ძერსკი” არჩევანია X6 ან თუნდაც რომელიმე სხვა, მთავარია იყოს “ჯიპი”, გზა გადატვირთულია და ყვითელი ავტობუსები ყოველთვის იმ ხაზზე დადიან, სადაც წესით სწრაფად უნდა იარო, მიუხედავად იმისა, რომ 40კმ/სთ-ს სიჩქარე არ აჭარბებს. ყველა მძღოლი წუხს იმის შესახებ, რომ გზები გადატვირთულია, რომ მხოლოდ თავად არიან შუმახერები და