არ ვიცი რა უნდა ვქნა მაშინ, როცა მხოლოდ შენზე ვფიქრობ. იქნებ ამაღამ ისე მოვიქცეთ, თითქოს ყველაფერი რიგზეა.. ნებისმიერ ფასად, მინდა… მინდა და (გამოვიყენებ ამ შანსს ამაღამ)

არ აქვს მნიშვნელობა იცი თუ არა ინგლისური, გრძნობ თუ არა ამ მუსიკას, აუღელვებიხარ თუ არა ეშმაკის დაჟინებულ მზერას და შეხებიხარ თუ არა მის სხეულს შენს საწოლში… თუ მზად ხარ გა(და)იხადო იმისთივს, რაც გინდა…

P.S ეს უბრალოდ სიმღერის ტექსტია ჯგუფ  Nine Inch Nails-ის ძველი ალბომიდან Pretty Hate Machine

 მართალია სინოპტიკოსების ცნობით ამინდი თბილისში გაუმჯობესების ნაცვლად უარესდება და რამდენიმედღიან თოვლსაც გვპირდებიან, მაგრამ სულ რამდენიმე წუთით მინდა გაზაფხული ჩავისუნთქო. ამ წუთას მე და კაბა ისევე შორს ვართ ერთმანეთისგან, როგორც იანვარი და გაზაფხული.

 მაინც მოვა გაზაფხული და თუ გამიმართლებს ასეთ კაბას ვიპოვი… მერე რა რომ ზამთარია? მერე რა რომ ვუბერავ?

→  მგონი აქამდე არ მითქვამს, რომ სულ ცოტა ხნის წინ დავიწყე ქალების ონლაინ ჟურნალ Pink.ge-ზე სტატიების წერა (დააწკაპუნეთ ლინკზე თუ გსურთ ჩემი სტატიების ნახვა).  ყოველთვიურად  გასული თვის ავტორებს სვითი (ჟურნალის მთავარი რედაქტორი) ჩაიზე ეპატიჟება და სასიამოვნო გოგოშკური საღამო გამოდის. აქამდე ვერ ვახერხებდი მისვლას, თუმცა დეკემბრის ავტორებთან ერთად იანვარში მოვახერხე. მშვენიერი, სასიამოვნო სიტუაცია იყო, განვიხილეთ რიგი თემები და ჟურნალის თემებსაც გავცდით. ავტორობა ყველას შეგიძლიათ, ვისაც რა თქმა უნდა წერის სურვილი გაქვთ.

→ გარდა ამისა, დეკემბრის ბოლოდან აღარ ვმუშაობ. თუმცა ჩემი უმუშევრობა დროებითია, რადგან ამ ეტაპზე სამი სხვადასხვა ვარიანტი მაქვს სამსახურის. არჩევანის გაკეთება ცოტათი მიჭირს. პირველი ვარიანტი მაღალშემოსავლიანია, თუმცა ჩემთვის არასაინტერესო. მეორე ვარიანტი – საინტერესოა, თუმცა შემოსავალი ძალიან დაბალია. მესამეს რაც შეეხება, ჩემთვის საინტერესო და მაღალშემოსავლიანია, მაგრამ 1. არ ვიცი რამდენად შესაძლებელი იქნება კარიერული წინსვლა 2. 100%-იანი არაა. იმედია საბოლოოდ სწორ გადაწყვეტილებას მივიღებ.

→ ემოციურად ძალიან გადავიღალე. გადამღალა ბევრმა უარყოფითმა გარემოებამ. თუმცა ჩემში რაც მიყვარს, ეს იმედია, რომელიც არასოდეს მტოვებს, ალბათ ძალიან პატარა ვარ უიმედობისთვის და ყოველთვის ვიცი, სადღაც გვირაბის ბოლოს სინათლეა.  როგორც კი ზედმეტი ფული მექნება, მინდა წავიდე სადმე თბილისიდან შორს, რომ ცოტა განვიტვირთო. ალბათ მიშკასთან ერთად წავალ.

მგონი სულ ეს არის რაც ჩემს თავს ხდება. დანარჩენი კი – ისევ იგივე.

• მე ისევ მჯერა, რომ ყველაფერი ცუდი კარგი გამოცდილებაა.
• ისევ ვეწევი სიგარეტს და ისევ ბევრს.
• ისევ ვიცი, რომ ჩემს ცხოვრებაში რაღაც ძალიან კარგი მოხდება.
• ისევ მჯერა საკუთარი თავის და ისევ მხოლოდ მას ვენდობი
• ისევ ისეთი არაადეკვატური ვარ და ჩემი ქცევები/რეაქციები ისევ არ გავს თქვენსას.

ბავშვობაში ახალი წლის მოახლოება ჩემში შემდეგ ასოციაციებს იწვევდა: საჩუქრები, არდადეგები და უამრავი ტკბილეული. ეს ყველაფერი იმდენად სასიამოვნო იყო, რომ ახალი წლის მოსვლას მთელი დარჩენილი 364 ან 365 დღე ველოდებოდი ხოლმე, ხოლო საახალწლო განწყობა მინიმუმ დეკემბრის დასაწყისიდან მქონდა.

რა შეიცვალა მას შემდეგ? მე ისევ ბავშვი ვარ და ისევ მჩუქნიან (ზოგჯერ) საჩუქრებს. ისევ არის ახალ წელს უამრავი ტკბილეული, არდადეგების არარსებობის მიუხედავად. ახალი წელი კი ჩემთვის ეხლა უკვე თრობისა და აღვირახსნილი გართობის ასოციაციას იწვევს, თანაც ეს ყველაფერი იმაზე უფრო ცუდი აღმოჩნდება ხოლმე, როცა მეორე დღეს “პახმელიაზე” ვახელ თვალებს და ახალი წელი კიარა, სიცოცხლე აღარ მინდა. აი აქ, უკვე ჩემი მოსაზრება იმაზე, რომ “ისევ ბავშვი ვარ” კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება.

შარშანდელი ახალი წელი მახსენდება.

 მთელი დღე, 31 დეკემბერს აქეთ-იქით სირბილში გავატარე. 9 საათამდე საყიდლებზე დავდიოდით მე და მიშკა. 3 კაბა ვიყიდე და კიდევ რაღაც სისულელეები. ჩემს საკუთარ სილამაზის სალონში (ოხ რა უცნაურია რომ მახსენდება რომ სილამაზის სალონი მქონდა) თმის ბოლოები დავიხვიე, მაკიაჟი გავიკეთე! ყველაფერს რომ მოვრჩი უკვე 11ის ნახევარი იყო. სასწრაფოდ გამოვიქეცით სახლში და 12 საათზე უკვე პირველი ახალი წელი დადგა ჩემი შვილისთვის და აგერ უკვე მე-20-ე ჩემთვის.   რამდენიმე წუთში   (უფრო ზუსტად კი ნახევარ საათში) მამაჩემთან წავედით, გიოს უკვე ეძინა. მამაჩემთან ტრადიციულ მამა-პაპურ მაგრამ პატარა სუფრასთან ცოტა ხნით გავჩერდით და მერე ძალიან დიდი სიფრთხილით გავიპარეთ იქ, სადაც ჩვენი მეგობრები და “მხიარულება” იყო. რესტორანი “თეთრი სახლი”… ყველა მოლოდინს გადააჭარბა იმდენად საშინელი აღმოჩნდა. შოუ?? სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია ვთქვა რომ მე უკეთეს შოუს დავდგამდი თანაც მარტო. გულით შემეცოდა ნინი შერმადინი, რომელიც ძალიან დაღლილი ჩანდა და პალტოში გახვეული გაიყვანეს. საჭმელი? არაფერი არ ვარგოდა. სასმელი? ღვინო რომელიც ღვინის გარდა ყველაფერი იყო. მოკლედ ძალიან ვინანეთ, იქ გადახდილი ფულით ბევრად უფრო კარგად გავატარებდით ახალ წელს. 10 ადამიანი ვიყავით და 1200 + ლარი დავტოვეთ : )

ამ ისტორიას დავამატებ, რომ წელს თუ ვინმე აპირებთ რესტორანში ახალი წლის გატარებას, ჯერ ზუსტად გაარკვიეთ ღირს თუ არა. პირადად მე, წელს მართლა მირჩევნია სახლში ვიყო და 1ზე დავიძინო, ვიდრე შარშანდელი განმეორდეს: )

გადმოვინაცვლოთ აწმყოში – ახალ წლამდე უნდა ავაწყო ნაძვის ხე. ბავშვობის წლებისგან განსხვავებით ეხლა ეს პროცესი სასიამოვნო კიარაა – მეზარება!

• წელს ერთი გოგონას სიქრეთ სანტაც ვარ და იმედი მაქვს ჩემი საჩუქარი მოეწონება.
• წელს ახალი წლის დღეს და მომდევნო დღესაც ვმუშაობ, მაგრამ ახალი წლის სასიამოვნოდ გატარების იმედი მაინც მაქვს
• წელს რას ვიზამ 31-ის ღამეს ჯერაც არ ვიცი (თუმცა ყველაფერი სასიამოვნო ხო მოულოდნელად ხდება)

წელს ბევრი საინტერესო რამ მელოდება – უკვე ვიცი! და იმედი მაქვს წელს მაინც გავიზრდები! 

წელს თუ საახალწლო განწყობა არ მოვა ჩემთან, მე მივალ მასთან!

P.S ძალიან ბევრი ადამიანისთვის დღეს შობის ღამეა! ვულოცავ შობას! თუ თქვენთვის ჯერ არ დამდგარა, დამელოდეთ, მოგვიანებით მოგილოცავთ ^^ :დ

Zoom out 100%

დიდი სამყარო, დიდი ქალაქები, დიდი ტერიტორიები დიდი შენობებითა და ქუჩებით. ჭიანჭველების არმიასავით შესეული ხალხი მთელ ხმელეთზე ქაოსურად მოძრაობს და ქმნის სამყაროს. რაღაც “მანქანების” დახმარებით დომინირებენ მთელ ამ სფეროში მოქცეულ ბურთივით პლანეტაზე. დიახ, მათთვის ბრუნავს დედამიწა!

Zoom in 50%

სადღაც, დიდი ქალაქის დიდ უბანში, დიდი ქუჩის ერთერთ დიდ კორპუსში, დიდი ბინის დიდ ოთახში, დიდ მაგიდასთან ზის ერთერთი ადამიანი (ერთერთი იმ უამრავიდან) და ტკბება ცხოვრებით, მერე რა რომ კადრის დაშორებასთან ერთად ისიც ჭიანჭველასავით პატარა ხდება ზუსტად ისე, როგორც პატარა ქალაქის პატარა უბნის პატარა ბინაში, პატარა მაგიდასთან მჯდომი პატარა გოგონა.

Zoom in 100%

მალე საშობაო საჩუქარს იყიდის და საკუთარი ხელით შეახვევს სასაჩუქრე ქაღალდში, ბაფთასაც თვითონ მიამაგრებს და მერე მოიფიქრებს საშობაო ნაძვის ხის ქვეშ დამალოს თუ პირდაპირ ხელის გულზე დაუდოს, რომ მისი 32 კბილი დაინახოს სიხარულის ნიშნად გაღიმების შედეგად. მისთვის სამყარო პიქსელებამდე დაზუმებულია იმ ერთზე, რომლის 32 კბილის დანახვა გულს აჩქარებს, რომლის საშობაო საჩუქარზე სიარულშიც იღლება და რომლის გულისთვისაც უღირს იყოს ამ დიდი სამყაროს ერთი რიგითი ჭიანჭველა. თანაც არამხოლოდ იყოს, არამედ ვერც კი შენიშნოს, რომ ის ჭიანჭველაა და რომ მისნაირი ჭიანჭველები კიდევ ბევრნი არიან, წარმოუდგენლად ბევრნი!

Zoom out 50 %

სადღაც შორს – ის, შენ და სხვა არსებობთ. თქვენ ყველანი ქუჩაში ან იმ ფანჯრის მიღმა ხართ. თქვენ ყველას თქვენი საზრუნავი გაქვთ, თქვენ ყველას ხშირად გავიწყდებათ რომ იმ დიდი უწესრიგობის ნაწილი ხართ ასეთი არეული და გასაკვირად დაბალანსებული რომ არის. თქვენ ყველა ამ ბალანსის შემწეობით ერთიანად ინუსხებით ისეთი მასშტაბური ეიფორიით როგორიც შობის ან ახალი წლის დღესასწაულია. თქვენ ყველას საერთო ემოცია გაბრუებთ და გაგიჟებთ, უბრალოდ ეშვებით ამ სიამოვნების მორევში და თავადაც ვერ ხვდებით როგორ გიადვილდებათ იყოთ მასა.

Zoom out 100%

დედამიწა – მთელი ეს ბურთი ჩირაღდანივით არის აბრწყინებული და ღრუბლიანი გარსი რომ არა, რომ არა მზისგან არეკლილი ელვარება დიდი საახალწლო ნაძვისხესავით იციმციმებდა მზის სისტემაში. ჭიანჭველები შორიდან წესრიგში მოძრაობენ, მათი “მანქანები” გაბრწყინებულია და საახალწლო ეიფორიისთვის რესურსის ხარჯვა დაიწყო!

შობა-ახალი წელი ჩემთვის დარღვეული ფოკუსით Coming Soon! 

ქუჩა (დეკემბერი, 2011)

ამდენი მოწყენილი სახე ერთად შეუძლებელია სადმე სხვაგან ნახო. ამავდროულად თითოეულ ამ დაღვრემილ გამოხედვასა და შეკრულ წარბში შეიძლება ამოიცნო მეზობლის დაქალი, ბიძაშვილის ნაშა, შენი საუკეთესო მეგობრის ძმა ან ძმის ყოფილი შეყვარებული მაინც.

“მარშუტკა” (დეკემბერი, 2011)

წლის საუკეთესო მობილური ტელეფონი Nokia express music, რომლის ყურსასმენებიც ყოველ მეორეს უკეთია, რბილ სავარძელზე მოკალათებულან, ზოგიც დგას, ზოგს სხვისი ჩანთა უდევს კალთაში. ისინი ყველანი მოწყენილები არიან და მათშიც ასევე შეიძლება ამოიცნო შორეული ნათესავი, ყოფილი კლასელის ძმა ან მეზობლის ბავშვი, თანაც ისეთი ჩახუთულობაა, ისეთი მუქი ფერებია და ისეთი “პონჩიკი”-ს სუნი აქვს ქალს ჩემს თავზე, რომ ეს ნამდვილად იმ ბუფეტის მცხობელი იქნება, ბავშვობაში ბულკზე რომ ვაკითხავდი.

საცობი (დეკემბერი, 2011)

მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩები არც ისე ფართე და არც ისე მთაგორიანია, მაინც “ძერსკი” არჩევანია X6 ან თუნდაც რომელიმე სხვა, მთავარია იყოს “ჯიპი”, გზა გადატვირთულია და ყვითელი ავტობუსები ყოველთვის იმ ხაზზე დადიან, სადაც წესით სწრაფად უნდა იარო, მიუხედავად იმისა, რომ 40კმ/სთ-ს სიჩქარე არ აჭარბებს. ყველა მძღოლი წუხს იმის შესახებ, რომ გზები გადატვირთულია, რომ მხოლოდ თავად არიან შუმახერები და ქალაქში მანქანის ტარება არავინ იცის, მეორეს მხრივ კი ერთერთ ასეთ მძღოლში მაინც ამოიცნობთ თქვენს “ჩერეზ” ძმაკაცს, რომელმაც უკვე 21-ე ავარია გააკეთა (ამ წელს…) და ამ მძღოლების უმრავლესობა თქვენი ყოფილი გირლფრენდი, მეზობლის აწუკვე წამოზრდილი შვილი ან თქვენი ნათესავია.

მაღაზია (დეკემბერი, 2011)

ზოგი გამოდის, ზოგიც შედის. რაც მთავარია სიგარეტის და პურის განყოფილებასთან 2 ადამიანი მინიმუმ დგას შენს წინ ან შენს უკან. ყველა მათგანი რაღაცას ყიდულობს, მიუხედავად ამისა ყველას “უჭირს” და ფული არცერთს არ აქვს. ვერც ერთი ვერ იტან პოლიტიკოსებს და საქმის კეთებას, ეს ორი კი ურთიერთკავშირშია, თანაც საოცრად ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს და უსაქმურობის მთავრობაზე გადაბრალების აქტის დახმარებით რიგში სწრაფად უახლოვდებიან მაღაზიის დახლს. ყველა მათგანს დაღვრემილი სახე აქვს და საუკეთესო ვარიანტში, შენს წინ მდგომი მეზობელია, უარესში კი მეზობლის ქმრის ოჯახში მიღებული საყვარელი, აწ უკვე სახელ გატეხილი ბოზი ან/და შენი მუსიკის მასწავლებლის შვილი.

ფეისბუქი (დეკემბერი, 2011)

აქ იმაზე მეტი ხალხია ვიდრე ქუჩაში, “მარშუტკაში”, საცობში ან თუნდაც მაღაზიაში. მიუხედავად ამისა ჩახუთულობა და დისკომფორტი არ იგრძნობა. ამავდროულად, ისინი ყველა შენი მეზობლის დაქალები, ახლო მეგობრები, ძმის ყოფილი შეყვარებულები და შენი ექსები არიან. მიუხედავად იმისა, რომ მათი მომღიმარი სახეები მხოლოდ ფოტოებზე გინახავს, ისინი იცინიან, თავისუფლად საუბრობენ (თითქოს კომპლექსი რეალობაში დატოვესო) იმდენი სიცილის და კოცნის სმაილია, რომ რეალობაში მთელი ცხოვრების მანძილზე არ გინახავს ამდენი ემოცია ერთად და გიკვირს (ნუთუ მართლა საქართველოს ბრალია ამ ხალხის მოწყენილი სახეები?) და უცებ ხვდები, რომ : * <- კოცნა კიარა ორი თითის მიერ დამუღამებული კომბინაციაა, ხვდები, რომ ხვალ ისევ გამოვლენ და ივლიან დაკომპლექსებულები, ხვდები, რომ ზედმეტად შეიჭრნენ ვირტუალურ როლებში (აი თურმე რატომ არ ვენდობი სმაილებს) და რომ დეკემბერს იანვარი შეცვლის, იანვარს თებერვალი… ზამთარს გაზაფხული, გაზაფხულს – ზაფხული! ამათ კი ა რ ა ფ ე რ ი : )  

P.S ზაფხულზე გამახსენდა, ძალიან მაგარ ადგილზე ვცხოვრობთ, თუ ჩემი არ გჯერათ აი ვიდეო (ოღონდ ყველაფერი არ დაიჯეროთ)

ერთხელ, წლების წინ, ახლადგამომცხვარი თინეიჯერი რომ ვიყავი იმ დროს, ტელევიზორის წინ ვიჯექი მამაჩემთან ერთად. ამ დროს ეკრანზე რომელიღაც ჰოლივუდის ვარსკვლავის ტატუებს განიხილავდნენ. მამაჩემმა თავისი აზრი გამოთქვა, რომ ტატუ არის საკუთარი თავისთვის დაღის დასმა თუ რაღაც ამდაგვარი. რასაც მე არც მაშინ ვეთნხმებოდი და ეხლაც ვთვლი რომ ეგრე არაა.

თუმცა მაშინ წინააღმდეგობის გაწევის განსაკუთრებული მუღამი მქონდა და 15-16 წლის ასაკში, როგორცკი საშუალება მომეცა გავიკეთე ტატუ.  ჯობდა დამეჯერებინა, იმიტომ რომ ის ტატუ ნამდვილი საშინელება იყო. ცოტა ხანში მეორე ტატუც გავიკეთე. ორივე ერთნაირი მარაზმი იყო, რადგან ჩემმა მეგობარმა “გამიკეთა” და ისიც ხელით კუსტარულად დამზადებული აპარატით და გიტარის სიმით. რამდენიმე თვეში ეს ტატუები მოვიშორე და თანაც როგორ? ამოვიწვი! ერთ მხარეს შრამიც კი დამრჩა.

გავიდა დრო, ის ტატუები აღარ მქონდა და არც მამაჩემის მიმართ წინააღმდეგობის ჟინი. მიუხედავად ამისა, ტატუ მინდოდა. ცოტა ხნის წინ, ანამ, ჩემმა მეგობარმა ტატუს კეთების სწავლა დაიწყო და იმ სალონში მოვხვდი, სადაც ანა კეთებას სწავლობს.  სიტუაციაც მომეწონა და უკვე გაკეთებული რამდენიმე ტატუ რომ ვნახე საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ ურბანტატუში გამეკეთებინა. ამ პერიოდშივე დაიწყო Zooom-ის აქცია 1=2, რაც ამ სალონში მეორე ტატუს უფასოდ გაკეთებას გულისხმობს.

11.11.11 თერთმეტი, მეთერთმეტე თვე, ორიათს თერთმეტი წელი ისტორიაში შევიდა როგორც ჩემი ტატუს დახატვის თარიღი, ანუ ამ დღიდან მე ზურგზე პატარა ეშმაკუნა მაზის წითელ ლენტაშემოხვეული და კუდიანი : )

(აი ასე გამოიყურება^^ ჯერ ახალი გაკეთებულია)

თუ ვინმეს ტატუს გაკეთება გაქვთ გადაწყვეტილი, სრული პასუხისმგებლობითა და საკუთარი გამოცდილებით შემიძლია გირჩიოთ ურბანტატუ, რომელიც თბილისში, აბაშიძის #33-შია.თუ მოგწონთ ჩემი ტატუ/ დამატებითი ინფორმაცია შეგიძლიათ მიიღოთ აქ 

P.S დღეს ჩემი და დედაჩემის შეხვედრა:

- “ტატუ გავიკეთე“

-”იდიოტო!“:პაუზა: “მე ყურზე მე6 ნახვრეტი გავიკეთე” sticks out her tongue: D

ამ ნაწილში ცოტა უფრო სხვა თემაზე – უსულო საგნებიდან სულიერზე გადავალ. ჰო, ჰო სულიერზე აი თქვენზე და ჩემზე თუმცა ქუჩაში მიმავალს შეიძლება საერთოდ არც შემოგხედოთ.

ეს მხოლოდ ქალებზე მემართება. მერე რა, რომ მეც ქალი ვარ და იმ ლამაზფეხება, შოკოლადისფერ გოგოს არაფერს ვთავაზობ.  მერე რა, რომ ქუჩაში მიმავალს თუ ფორთოხალივით მრგვალი მკერდი მიმიზიდავს და მასთან გასაცნობად არ მივალ მხოლოდ იმიტომ, რომ გოგო ვარ და ალოგიკურია. სიმართლე გითხრათ  სასიამოვნო გულის აჩქარება და ჩემი რამდენიმეწამიანი გაშტერება ბევრად უფრო სასიამოვნო მგონია ვიდრე იმ მამაკაცებში აღძრული ემოციები, რომლებიც ქუჩაში ლამაზმანს თვალს აყოლებენ.

ვერასოდეს, ვერასოდეს ჩავუვლი გულგრილად – გრძელ, სექსუალურ ფეხებს, კარგი ფორმის თეძოებს და მკერდს, ლამაზ სილუეტს და ცხვირს! მოკლედ რომ ვთქვა – ლამაზ ქალს! თუმცა ჩემთვის ლამაზი – შეიძლება ვინმესთვის სულაც არ იყოს ისეთი, როგორსაც მე ვხედავ, იმიტომ რომ ჩემთვის მთავარი გარკვეული კრიტერიუმები და დეტალებია და შესაძლოა კონკრეტული აქსესუარის ან დეტალის გამო მიიქციოს ჩემი ყურადღება

რამდენიმე ფოტო ჩემი ფოლდერიდან:

იმედია თქვენც მოგწონთ ჩემი რჩეული გოგონები = ). კიდევ ძალიან, ძალიან ბევრი ფოტო მაქვს, მაგრამ ყველას არ დავდებ რა თქმა უნდა.

P.S აქვე ვაპირებდი დამეწერა რა არ მომწონს, მაგრამ გადავიფიქრე, არ მინდა პოსტი დავამახინჯო =))

თუმცა პოსტი პირდაპირი მნიშვნელობით ყლაპვას არ ეხება და მინდა გითხრათ ბევრად უფრო მარტივი იქნებოდა რომ ეხებოდეს. ნათიას პოსტი წავიკითხე და მომინდა მეც დამეწერა იმ ოჯახების შესახებ, სადაც ძალადობა, ცემა, ყვირილი და განუკითხაობა ჩვეულებრივი მოვლენაა.

სამწუხაროდ ასეთი ოჯახები არსებობენ და იმაზე მეტიც კი, ვიდრე რომელიმე თქვენგანს გონია. უბრალოდ ყველა “ყლაპავს” და ერიდება საკუთარ ოჯახზე მსგავსი თემის გაჟღერებას.  პარამეტრებიდან გამომდინარე, ძირითადად აგრესორები მამაკაცები არიან და მათი ძალადობა ცოლებზე/შვილებზე კონტროლს გარეშეა.

 უბრალოდ არ მესმის კიარა – ვფიქრობ რომ ყველა ასეთი ქალი მეტის ღირსია, მანამ სანამ არ მიხვდება რომ ერთუჯრედიანი ამება კიარა ქალია, და რომ ის დამოუკიდებელი პიროვნებაა, რომ ის ნაძირალა კაცის გარეშეც შეძლებს ცხოვრებას უკეთესად თუ არა უარესად მაინც არ იქნება და ნერვებს მაინც დაიწყნარებს.

მოძალადე კაცებზე მეტად თვით ამ ქალებზე ვღიზიანდები. ნუ თავი არ ეცოდებათ, წირავენ. მაგრამ შვილები? უმეტესად ამ სიტუაციებში ბავშვები იტანჯებიან და მათი ფსიქოლოგია გაუთავებელი კონფლიქტისა და ძალადობის მსხვერპლი ხდება.

ეს ქალები მოძალადე მამაკაცის კიარა, იმ წესების მსხვერპლი არიან, რომლითაც ცხოვრობენ!

“ოჯახი როგორ დავანგრიო”, “ბავშვი უმამოდ” და ა.შ ეს მხოლოდ თავის მართლება და უპასუხისმგებლობაა. ოჯახის დანგრევა არ გინდა და სამაგიეროდ ბავშვის ნერვებს და შენს სხეულს ანგრევ? სად არის ლოგიკა? სინამდვილეში უბრალოდ ლაჩარი ხარ და ელემენტარულად იმით არ დაინტერესებულხარ, თავს რომ დააღწევ რა გეკუთვნის ქონებიდან “რას იტყვის ხალხი ქმარს სასამართლოს დახმარებით ართმევს ქონებასო”. დაივიწყე ხალხი და იფიქრე შვილებზე, საკუთარ თავზე. ბოლოს და ბოლოს დააჯერე თავი, რომ ადამიანი ხარ.

ძირითადად ამ სიტუაციის მსხვერპლი ქალები ყველანაირ ინფორმაციას მოკლებულნი არიან – მათ შორის :

• განქორწინების ნებისმიერ დროს მოთხოვნის უფლება
•  ქონების მოთხოვნის უფლება (ზოგიერთს გონია, რომ რადგან ქმარი მუშაობს და თვითონ სახლში მრეცხავიცაა, დამლაგებელიც და ძიძაც, არაფერი ეკუთვნით), რაც გულისხმობს იმას, რომ თუ ამ კაცთან აღარ ცხოვრობ – ჰაერში არ რჩები ბავშვებთან ერთად [მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი",  "ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი" საქართველო სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლი] 
• არსებობს ქალთა ორგანიზაცია ოჯახური ძალადობის წინააღმდეგ
• არსებობს ცხელი ხაზი - ოჯახში ძალადობის წინააღმდეგ და შესაძლებელია დაკავშირება ნებისმიერ დროს (309 903)
• პოლიცია არსებობს!
• კიდევ ბევრი სხვა საშუალება არსებობს, თუ ჩემი არ გჯერათ ask google =)

თუ

მოკლედ, აზრზე მოდით, მიძინებული გონება დაძაბეთ, თქვენ გაქვთ უფლება იყოთ ბედნიერი! გადადგით ნაბიჯი წარმატებისკენ და ის ორ ნაბიჯს გადმოდგამს თქვენკენ!