პირადი

Coffee & Cigarettes

ამ პოსტში მოგიყვებით ორი კაფეს შესახებ, რომლებსაც მე, როგორც ყავის მოყვარული რეკომენდაციას ვუწევ კარგი ყავისა და სასიამოვნო გარემოს გამო!


2014 წლის დასაწყისში, ყაზბეგზე (AKA პავლოვი) ერთი პატარა და საყვარელი კაფე – Break Time  ამოვიჩემე და ყოველდღიური სტუმარი გავხდი.  ლატეს, ცივი ყავის ან ჩაის დასალევად მშვენიერი ადგილია. საკვების მენიუ გემრიელი სასუსნავებით და ადეკვატური ფასებით. მყუდრო გარემოა და ლამაზი, ცისფერთვალება მიმტანიც ჰყავთ.

მოკლედ, თუ  საღამოს კომფორტულად და მშვიდად გატარება გინდა, კარგი ადგილია, ამიტომ ხან ერთი მეგობარი წავიყვანე, ხან მეორე, ხან რამდენიმე ერთად.

break time

მერე აღმოვაჩინე, რომ ყველა მომდევნო მისვლაზე, (more…)

5 Not for everyone ბარი თბილისში

როგორც საღამოობით რელაქსაციისა და ლუდის მოყვარულს, ხშირად შემხვდები რომელიმე მსგავს დაწესებულებაში ↷

bars in tbilisi

 გაითვალისწინე ➡ თუ  ბარის შერჩევისას პეროს სახლში დატოვება არ  გამოგდის, აქედან არც ერთი ბარი არ მოგეწონება

მე აქ იმიტომ დავდივარ, რომ:

  • ვხვდები მეგობრებს
  • ადეკვატურ ფასად ვსვამ ლუდს
  • გარემო მოკლებულია პედანტ, პეროგაყრილ საზოგადოებას

Well ჩემი Not For Everyone ბარების ხუთეული ასე გამოიყურება

(more…)

Home Sweet Home, სახელმძღვანელო კარგი ბინის შესარჩევად!

Oh, I’m back. ბლოგს მონატრებულმა იმდენი ვწერე, მგონი ჩემი ყველაზე გრძელი პოსტია, ტოპიკები გამოყოფილია ცისფერი ისრებით, შეარჩიე და წაიკითხე შენთვის საინტერესო.

➜  “თავისუფალი თემა”

არ ვიცი სხვებთან როგორ იყო, მაგრამ ქართულის მასწავლებელი რომ “თავისუფალი თემის” დაწერას გვავალებდა, ყოველთვის სასიამოვნო შეგრძნება მეუფლებოდა. არ ვიცი რამდენად დევს ეს ყველა ადამიანში, მაგრამ ჯერ კიდევ ბავშვობის ასაკიდან მომყვება წერისადმი განსაკუთრებული დამოკიდებულება. არ აქვს მნიშვნელობა რაზე ვწერ, არც განსაკუთრებული წერის მანერა, გრამატიკული ცოდნა ან სტილი გამაჩნია, უბრალოდ “მეწერინება”.

არ მიყვარს, როცა წერის დროს სიტყვიერ ჩარჩოებში ვარ მოქცეული. მირჩევნია, თავისუფლად გამოვიყენო ყველა სლენგი, რომელიც ენაზე მომადგება. ასევე, არ მომწონს, როცა შეცდომად მეთვლება სადმე მძიმე-წერტილის აცილება. ჩემი აზრით, ბლოგერი და ჟურნალისტი ამ კუთხითაც განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. ბლოგერმა ისე უნდა წეროს, როგორც თვითონ იგრძნობს თავს თავისუფლად.

მაგრამ… მაღიზიანებს პოსტების კითხვისას შემჩნეული “ტაიპოები”, უადგილოდ გამოყენებული “დ” და “თ” ასოები, ამ შეცდომაზე იმდენად მძაფრი რეაქციები მაქვს, შეიძლება პოსტის კითხვაც შევწყვიტო. არ გამოვრიცხავ ვინმეს ჩემი პუნქტუაცია, ან უცხო ენიდან გადმოდღაბნილი სიტყვები არ მოეწონოს, ამიტომ აქვე გაგაფრთხილებ – I don’t care!

ჩემს ბლოგზე დაბრუნება, პოსტების წერა მინდა. იმიტომ, რომ “თავისუფალი თემის” არ იყოს, აქ ყველაფერი ჩემია, რასაც მინდა, როგორც მინდა და როცა მინდა დავწერ. მე მართლა მიყვარს წერა, წერა უაზროდ… (თუ არ მოგეწონება, გასასვლელი კარი მარჯვენა კუთხეშია) ვაპირებ ვწერო საკუთარი თავისთვის.

➜  ცოტა რამ ჩემს აწმყოზე 

MrsMarch Autumn

სამუშაო კვირა ორშაბათიდან პარასკევამდე უაზროდ იწელება, შაბათ-კვირა კი თვალის დახამხამებაში მეცლება ხელიდან. დილაობით ჩემი საწოლიდან თავის აწევა ერთი დიდი ტრაგედიაა. მაღვიძარა სამჯერ მაქვს დაყენებული ნახევარ საათიანი ინტერვალებით და რიგის მიხედვით ვცნობ მელოდიების შესაბამისად (9-ის ნახევრიანი რეკავს, ახლა კი ნამდვილად უნდა ადგე!).  მიუხედავად 8 საათიანი სამუშაო დღისა, უკვე მეშვიდე თვე დაიწყო ამ სამსახურში და ჯერაც არ მომბეზრებია, პირიქით, აზარტში შევდივარ.

ბოლო 2 წლის მანძილზე 4-ჯერ შევიცვალე საცხოვრებელი ადგილი და საბოლოოდ მივედი დასკვნამდე, რომ ჩემოდნებზე ცხოვრება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია სასიამოვნო, თუ სადღაც “შინ” გელოდებიან. ამ ეტაპზე სწორედ “საკუთარი შინის” მოძიებით ვარ დაკავებული და უახლოეს პერიოდში,  ვაპირებ ახალ სახლში ახალი ცხოვრების დაწყებას.

ამასწინათ, როცა ჩემი პერსონალური ნივთების, ტექნიკისა და სხვა წვრილმანების სია შევადგინე, აღმოვაჩინე, რომ იმაზე მეტი რამ მაქვს, ვიდრე მეგონა. ფაქტი მესიამოვნა და კიდევ უფრო გამახარა იმან, რომ ჩემი ნივთების დიდი უმრავლესობა პრაქტიკულობით გამოირჩევა – არ მაქვს ჯანქი, რაც მაქვს ყველაფერს ვიყენებ. თვის ბოლოს ამ ყველაფრის ყუთებში მოთავსება და ახალ სახლში მათი დაბინავება მომიწევს, წინა გადაბარგებებისგან განსხვავებით, ამჯერად, ეს ამბავი მახარებს. მინდა ისეთი გარემო შევიქმნა, სადაც თავს კომფორტულად ვიგრძნობ და ყველაფერს ჩემებურად ექნება ადგილი მიჩენილი, ზედმეტი ნივთებისა და სხვა ადამიანების ნივთებში აღრევის გარეშე.

➜  სახლის წარმატებით შერჩევა არცთუ მარტივი საქმეა

პირველად ბინა რომ ვიქირავე, სრული 100%-ით ჩავფეილდი. ადგილმა არ გაამართლა (ნუცუბიძის პლატოზე იყო, მესამეში, ამ უბანში ბავშვობა და შეგნებული ცხოვრების დიდი ნაწილი გავატარე, მაგრამ სამსახურში სასიარულოდ ძალიან ცუდი არჩევანი გამოდგა), სართული იყო მეცამეტე და რამდენიმე დღეში აღმოვაჩინე, რომ თურმე ლიფტი კვირაში მინიმუმ სამჯერ ფუჭდება, წყალგაყვანილობას პრობლემა ჰქონია და მეზობელი ჩავრეცხეთ და ა.შ ამ ბინიდან 1 თვეში გამოვიქეცი და ვაჟაზე გადავედი, მშვენიერ ადგილას, ნორმალურ ბინაში. ყველაფრით კმაყოფილი ვიყავი, თუმცა გაფართოების მიზნით აგვისტოს ბოლოს მაინც გადავწყვიტეთ ბინის შეცვლა და მშვენიერი ბინა ვიქირავეთ იყალთოს გორაზე – კორპუსის ბოლო სამი სართული 13-15, ნორმალური რემონტით, კარგი სამზარეულოთი, ულამაზესი ხედითა და დიდი ვერანდით. მიუხედავად ამისა, სახლში რამდენიმე პრობლემამ იჩინა თავი –  ცენტრალური გათბობის დაზიანებული “ნასოსი”, რომელიც შევაკეთეთ, მაგრამ ქარიანია იყალთო და ბანაობისას წყლის ტემპერატურა არასასიამოვნოდ ცვალებადობს. ასევე, ტრანსპორტის სერიოზული პრობლემაა, თუ მანქანა არ გყავს (და მე უმანქანოების რიცხვს მივეკუთვნები) აქ ცხოვრება  არ ღირს. თანაც, ლიფტი ჩემს წონას (42 კგ) ვერ აღიქვამს და მიწევს ოჯახის წევრებისთვის რეკვა, რომ ჩამოვიდნენ და ამიყვანონ (ლიფტი ფასიანია და დამატებით ხუთიოდე ლარი მეხარჯება კვირაში)

➜  კარგი ბინის პოვნის სახელმძღვანელო

flat

ამჯერად, მეტი დაკვირვებით ვაპირებ სახლის შერჩევას.  აღმოჩნდა, რომ ეს მთელი ხელოვნებაა)  თუ შენც აპირებ ახალი ბინის პოვნას,  წინასწარ გადაამოწმე ყველა დეტალი. შესაძლოა გამოგადგეს ჩემი სახელმძღვანელოც: (more…)

მაისის კაბა გაზაფხულის სურნელით

მოკლედ და უბრალოდ,

ჩემი ემოციისა და რეალობის შესაბამისი კაბა გაზაფხულის სურნელით.

classically romantic with a vintage twist & Rachel Comey lasercut dot oxfords

5c0b4701aac8667208cec21adebf3c812c9060e045a39dbe24492cda7a4f0a3b

გაზაფხულის მიწურულს,

ზაფხულის მოლოდინით,

MrsMarch ♥

My Reborn… I’m Alive

როცა ცუდი პერიოდი ჩაივლის, დაავადება წავა, ტკივილს აღარ გრძნობ, მაგრამ სარკეში იყურები და ამჩნევ უაზრო კვალს, რომელიც ზემოთხსენებულებმა დატოვეს, გიჩნდება  ინსტიქტური სურვილები…  რომლებიც ერთიანად ამ ყველაფრის კომპენსაციას შეძლებენ.

მეც, ღამის  3 საათზე, ცარიელ კოლას ბოთლს გავხედე, ბოლო ღერს მოვუკიდე და მართალია, მეგობარი ფეისბუქზე ისეთი კითხვებით მაბრუებს, როგორიც არის: “ანო, რა ჟანრია Archive? Moby?…” მე მაინც მთელი ძალით ვცდილობ თითებზე მომწყვდეული მუზის შეჩერებას.

tumblr_mgdbz9XRJO1rkjtsjo1_500_large

ეს ყველაფერი ძალიან დრამატულად ჟღერს, არც დავწერდი რეალურად რომ არ ვგრძნობდე, მაგრამ რადგან ნამდვილია, გადავწყვიტე ღრმად მივიწყებულ, საფუძვლიანად მონატრებულ ბლოგზე გადმომეტანა.

ზუსტად რომ ვიცოდე, ხვალ დილას ჯანსაღად გავიღვიძებ, სავარაუდოდ ამაღამ სწრაფად ვიბანავებდი, ხვალისთვის ტანსაცმელს მოვამზადებდი და დილის 10:00 საათზე, სავარაუდოდ ჩემი სამსახურის ლიფტში ვიქნებოდი. ალბათ, თემოსაც გავუგზავნიდი ჩემს ლიფტში გადაღებულ ფოტოს, გვერდისთვის – 50 ლიფტი, რომელშიც ფოტო უნდა გადაიღო სანამ ცოცხალი ხარ

მაგრამ…

(more…)

თბილისი…?!

კატმანდუში მზე წითელია. ფრანკფურტში? ფრანკფურტში – პუნქტუალური. სამაგიეროდ, თბილისი მზის და ვარდების მხარეა, უფრო სწორად, რაც ვარდები გადავაგდეთ, მხოლოდ მზის.

გუშინ პირველად მივხვდითქო, რომ თბილისი მიყვარს… თუ იმ გრძნობას არ ჩავთვლით, ყოველ რამდენიმე დღიან თბილისთან დაშორებაზე, ქალაქში დიღმის მხრიდან შემოსვლას რომ ახლავს ხოლმე თან…
არაფერი განსაკუთრებული, არც ფირუზისფერი ცა და არც ზურმუხტისფერი ხმელეთი… უფრო თეთრი წინდებით ტალახში მუხლებამდე ჩაფლული, უფეხსაცმელებოდ ბოდიალი, ბევრი კარგი და ბევრი ცუდი, ზემოდან ერთ დიდ განათებულ ბურთად აციმციმებული თბილისი მიყვარს. თბილისი, რომლის უბნებშიც ჩემი მეგობრები დააბიჯებენ, აი იმ ქუჩის ბოლოს, ერთერთ ბინაში ჩემი მეგობარი რომ ცხოვრობს.

hh
თბილისი, ჩემი მეხსიერებიდან? (more…)

Freedom Music Event

პარასკევს დილიდან სიცხე მქონდა, მაგრამ ამ ივენთს თითქმის ერთი კვირა ველოდებოდი, შესაბამისად წასვლა არ გადამიფიქრებია და საღამოს 11-ის წუთებზე უკვე ტელევიზიის პავილიონის წინ ვიდექი ჯესისთან და რამდენიმე ნაცნობთან ერთად. ბლოგერებიდან ჩვენ გარდა კიდევ გიორგი მანთიძე და ქილიფა იყვნენ, რომლებსაც უკვე შესულებს მოვკარი თვალი დიდი ფანჯრიდან (სამივეს ბლოგზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ივენთის შესახებ)

ცოტა არ იყოს პრობლემური ფეისკონტროლის გავლის შემდეგ პავილიონში შევედით და შესასვლელშივე მოვაწერეთ ხელი პატარა ბარათებზე (სადაც ხელმოწერით ვადასტურებდით, რომ ვართ სრულწლოვნები და ფოტოგადაღების უფლებას ვიძლევით)… სამაჯურებიც გაგვიკეთეს.

 დარბაზში შევედით… (more…)

მარტინი უნიქის ტერასაზე

ხუთშაბათს, როგორც წინა პოსტში დავაანონსე, მარტინის ივენთზე ვიყავი მიწვეული, უნიქის ტერასაზე. წინა ივენთზე პირველად მოვინახულე ეს ტერასა და შესაბამისად, პირველ რიგში, ამან გამახარა, რომ წვეულება სწორედ იქ და არა სხვა სართულზე იქნებოდა. დრეს კოდი – საღამოს კაბა (Party Dress). შესაბამისად, შავ კაბასა და შავ დაბალ ფეხსაცმელში გამოვეწყვე და მეგობართან ერთად უნიკისკენ წავედი.

სამწუხაროდ, ამინდმა ზურგი გვაქცია და საშინლად წვიმდა. მიუხედავად ამისა, წვიმას ხელი არ შეუშლია ტერასაზე მარტინის ივენთის გამართვაში. უბრალოდ გადახურეს და როცა შევედი, დამსწრე საზოგადოება მაგიდებთან მარტინის შეექცეოდა სასიამოვნო მუსიკის ფონზე. ასევე, ძალიან სასიამოვნო გარეგნობის მარტინის გოგონები და არანაკლებ სასიამოვნო საზოგადოება.

შევედი თუ არა, ერთი მაგიდა ბლოგერებიც დავინახე, რაც ძალიან მესიამოვნა, ნაცნობი კამპანია ყოველთვის მიქმნის კომფორტს. (more…)

წერილი ადრესატს ეძებს…

გამარჯობა,

როგორ ხარ?

თბილისში ბოლო რამდენიმე დღე წვიმდა. საერთოდ წვიმა მიყვარს, მაგრამ არა მაშინ, როცა სიმყუდროვის ნაკლებობაა. იცი, ასეთ დროს წვიმიანი ჰორიზონტი კიდევ უფრო მინაცრისფრებს ხოლმე, ამ ისედაც ნათელს მოკლებულ, შავ-თეთრ რეალობას.

დიდი ხანია ფურცელზე არაფერი დამიწერია. ვორდში აკრეფილ ტექსტს კი სინამდვილე აკლია. Ctrl x, Ctrl v… ჩასწორებულ-ჩანაცვლებული აბზაცები, წაშლაც უფრო მარტივია. ცხოვრებაში კი, ფურცელზე კალმით ნაწერის არ იყოს, არც ctrl x, არც ctrl s და მით უმეტეს delete არ არსებობს. მხოლოდ იმავე კალმის მელნით თუ გადაჩხაპნი უხეშად.

ასევე დიდი ხანია არ მომხდარა რამე კარგი. წყევლის რომ მჯეროდეს, ვიტყოდი დაწყევლილი ვართქო, ბოლო კვირაში ხშირად მახსენდება ბრიტანული იუმორის შედევრი “ლონდონში რომ არ ვცხოვრობდე, ვიფიქრებდი ლონდონში ხომ არ ვცხოვრობთქო” და ამ წინადადების პერეფრაზი იყო წყევლაზეც. ერთიც და მეორეც წვიმების ბრალია ალბათ.

დღეს ჩემს თავს დიაგნოზი დავუსვი (more…)