ჩანახატები

თბილისი…?!

კატმანდუში მზე წითელია. ფრანკფურტში? ფრანკფურტში – პუნქტუალური. სამაგიეროდ, თბილისი მზის და ვარდების მხარეა, უფრო სწორად, რაც ვარდები გადავაგდეთ, მხოლოდ მზის.

გუშინ პირველად მივხვდითქო, რომ თბილისი მიყვარს… თუ იმ გრძნობას არ ჩავთვლით, ყოველ რამდენიმე დღიან თბილისთან დაშორებაზე, ქალაქში დიღმის მხრიდან შემოსვლას რომ ახლავს ხოლმე თან…
არაფერი განსაკუთრებული, არც ფირუზისფერი ცა და არც ზურმუხტისფერი ხმელეთი… უფრო თეთრი წინდებით ტალახში მუხლებამდე ჩაფლული, უფეხსაცმელებოდ ბოდიალი, ბევრი კარგი და ბევრი ცუდი, ზემოდან ერთ დიდ განათებულ ბურთად აციმციმებული თბილისი მიყვარს. თბილისი, რომლის უბნებშიც ჩემი მეგობრები დააბიჯებენ, აი იმ ქუჩის ბოლოს, ერთერთ ბინაში ჩემი მეგობარი რომ ცხოვრობს.

hh
თბილისი, ჩემი მეხსიერებიდან? (more…)

28 წელი ციხეში…

ის დაიჭირეს და 28 წელი მიუსაჯეს… მიზეზს, ვინაობას და ისტორიას მნიშვნელობა არ აქვს.  რაც მთავარია ახლა მას მხოლოდ 4 კედელი, 1 კალამი და ფურცელი აქვს. ფიქრობს ბევრს, იმედი თითქმის აღარ აქვს და უბრალოდ ცდილობს ეს უსასრულობამდე გაწელილი წუთები როგორმე ააჩქაროს. რთულია როცა მხოლოდ შენ იცი ჭადრაკი და საკუთარ თავს ეთამაშები – ხან იგებ, ხან აგებ. რაც მთავარია სანამ შენ თამაშობ ცხოვრების წლები ეწირება ოთხ ჭუჭყიან კედელს, გვირაბის ბოლოში შემოჭრილ მზის სხივსა და ფიქრებს.

ოჰ, ეს სოციალური არსებები. ძალიან მარტივად, ყოველგვარი შებრალების გარეშე წყვეტენ რამდენი წელი უნდა იტანჯო. შენ? შენ კი ზიხარ ციხეში, ითვლი წამებს, წუთებს, საათებს…. თუმცა ამდენ რამეზე ცხოვრებაში ერთიანად არ გიფიქრია, რამდენსაც აქ ერთ საათში ასწრებ. ვიწრო და ყოველდღიური ცხოვრებიდან კომეტასავით წყდები და ფილოსოფიაში იძირები.

(more…)

არ გათხოვდე მაცაცო!

ალბათ ყველას ჰყავს ერთი ისეთი მეგობარი, რომელიც ბავშვობიდან სადღაც შორიახლოს ტრიალებს. ჩემი ასეთი მეგობარი იმით გამოირჩევა სხვებისგან, რომ რაც თავი მახსოვს, მისი ცხოვრება ჩემთვის სერიალია და მისი ყოველი მოსვლა ნიშნავს მორიგ სერიას, რომელიც რა თქმა უნდა, მისი წასვლის წინ შეწყდება და მე მოთმინებით დაველოდები მომდევნოს.

სანამ თხრობას განვაგრძობდე, მისი ფსიქოლოგიური პორტრეტი ბლოგის ენაზე:

მაცაცო – 21 წლის (თითქმის 22)

ფეისბუქზე ხშირად შეიმჩნევა:

„miyvarxartttt marto chemebiiiiii:X:X:X:X :*:*:**:”

მსგავსი სტატუსებით.

ასევე ასო V-ს ნაცვლად U-ს წერაში: მაგ:

Moual da mogwer! ან Xualamde:*:*:*:*

ასეთ მომენტებში მინდა მისი ცისფერი თვალები ბუდიდან ამოვთხარო და ვაჭამო, ან კლავიატურაზე არსებული V ასო თავზე გადავალეწო!!…

მაგრამ….

(more…)

ჩემი ფანჯრიდან…

სანამ მე მეძინა, მეცნიერებს ბევრი საინტერესო რამ გამოუგონიათ. მაგალითად თუ სახეზე სიწითლე გაღიზიანებს, შეგიძლია კრემის საშუალებით საერთოდ გაიქრო ის.  კორპუსები ისე ახლოს დგას ერთმანეთთან, რომ კრემის წასმის დროს (ფანჯარასთან ვდგავარ და) მოპირდაპირე კორპუსის ერთ უფარდო ბინაში ვხედავ როგორ ჩხუბობს წყვილი.

ზოგადსაკაცობრიო მიღწევებზე შეპყრობილი გონებით ვადევნებ თვალს მათ ნერვიულ მიმოსვლას ოთახის ტერიტორიაზე. თან მშვიდად ვინაწილებ კრემს სახეზე. გარეთ თოვლია და ყინავს. უკვე ყველას თავი მოაბეზრა თოვლმა. ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ამბობს ეს თოვლი ძალიან უთავმოყვარეო ყოფილაო.

წყვილის ოთახის მარჯვნივ ჟალუზი იწევა ზემოთ და ვხედავ როგორ სვამს ყავას გრძელთმიანი გოგონა, რომელსაც წელსზემოთ არაფერი აცვია. ნეტავ არ ცივა?

ქვემოთ იყურება. ძალიან ადრეა და ალბათ გონია რომ ვერავინ ხედავს.  სიგარეტს მოუკიდა და ათვალიერებს ეზოს. მხარზე ხელი მოიჭირა და გაიზმორა. ყავას სვამს და რგოლებს უშვებს, თან მინას ორთქლავს.

(more…)

Diary Under My Bed

-ლამაზი ხარ ახალგაღვიძებული, მომწონს შენი აჩეჩილი თმა და დასიებული სახე, ზარმაცი ემოციები და ზანტი მოძრაობა…

-ჰმ..

– როგორი ბანალური ვარ არა? ან იქნებ ზედმეტად სნობი, ამ აზრებს რომ ბანალურს ვეძახი, არადა მართლა მომწონს!

ფანჯრის რაფიდან ჩამოხტა  და აჩეჩილი თმა სარკეში ხელის სავარცხელისებური მოძრაობით შეისწორა. გაზის ქურას მიადგა ძალიან, ძალიან ახლოს და წამის მეასედში გავიგონე ცხელი წყლის ფინჯანის ძირთან შეჯახების ხმა.

დიდი ჭიქა აქვს, შავი, ცისფერი წარწერებით, ან შეიძლება სულაც არაა დიდი, ამ ჭიქის დანახვაზე სულ ყავა ახსენდება.

(more…)

ოფიციალურად უმუშევარი

პირველი რაც თავში მომივიდა  ის იყო, რომ  არავინ გამიბურღავს ტვინს, როცა ძველი ნაიკებით გამოვალ სახლიდან.

მიზეზი #1 მე არ მაქვს ფული რომ ვიყიდო ახალი

მიზეზი#2 სამსახურში არ ვარ წასასვლელი და რასაც მინდა იმას ჩავიცვამ

სინამდვილეში კი ამ ნაიკების მთელი არმიის ჩაცმის სურვილი ყოველთვის ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე უფულობა ან ადგილი, სადაც მათ არ ელიან. მოკლედ, გადავწყვიტე და გამოვედი. უაზრო თვალებით ჩავიარე გრძელი ტროტუარი და ტაქსი გავაჩერე. (more…)

ეშმაკი ჩემს საწოლში

ვერ ვიშორებ თავიდან ფიქრს, რომ ეშმაკს ძინავს ჩემს საწოლში. შორიდან გვიყურებს და ისიც ვიცი ეს კარგი არ არის, არასწორია, მაგრამ თითქოს მინდა…

არ ვიცი რა უნდა ვქნა მაშინ, როცა მხოლოდ შენზე ვფიქრობ. იქნებ ამაღამ ისე მოვიქცეთ, თითქოს ყველაფერი რიგზეა.. ნებისმიერ ფასად, მინდა… მინდა და (გამოვიყენებ ამ შანსს ამაღამ)

არ აქვს მნიშვნელობა იცი თუ არა ინგლისური, გრძნობ თუ არა ამ მუსიკას, აუღელვებიხარ თუ არა ეშმაკის დაჟინებულ მზერას და შეხებიხარ თუ არა მის სხეულს შენს საწოლში… თუ მზად ხარ გა(და)იხადო იმისთივს, რაც გინდა…

P.S ეს უბრალოდ სიმღერის ტექსტია ჯგუფ  Nine Inch Nails-ის ძველი ალბომიდან Pretty Hate Machine

სადღაც შორს… ვიღაც შენ

Zoom out 100%

დიდი სამყარო, დიდი ქალაქები, დიდი ტერიტორიები დიდი შენობებითა და ქუჩებით. ჭიანჭველების არმიასავით შესეული ხალხი მთელ ხმელეთზე ქაოსურად მოძრაობს და ქმნის სამყაროს. რაღაც “მანქანების” დახმარებით დომინირებენ მთელ ამ სფეროში მოქცეულ ბურთივით პლანეტაზე. დიახ, მათთვის ბრუნავს დედამიწა!

Zoom in 50%

სადღაც, დიდი ქალაქის დიდ უბანში, დიდი ქუჩის ერთერთ დიდ კორპუსში, დიდი ბინის დიდ ოთახში, დიდ მაგიდასთან ზის ერთერთი ადამიანი (ერთერთი იმ უამრავიდან) და ტკბება ცხოვრებით, მერე რა რომ კადრის დაშორებასთან ერთად ისიც ჭიანჭველასავით პატარა ხდება ზუსტად ისე, როგორც პატარა ქალაქის პატარა უბნის პატარა ბინაში, პატარა მაგიდასთან მჯდომი პატარა გოგონა.

(more…)

ჩემი მეზობლის დაქალი

ის ჩემი ბიძაშვილის უახლოესი მეგობრის დაა, ჩემი მეზობლის დაქალია და ბიძაჩემის ნაშის დისშვილი. ყველაფერი ერთად და ამ ყველაფერთან ერთად ჩემი თანამოქალაქე. თუმცა ეს არავის გვიკვირს, ჩვენ ხომ თბილისში ვცხოვრობთ. ქალაქში რომელიც პარიზსაც ჯობია, ნიუიორკსაც და ყველა სხვა ქალაქსაც რომელიც ოდესმე თუნდაც სიზმარში გინახავთ.

ქუჩა (დეკემბერი, 2011)

ამდენი მოწყენილი სახე ერთად შეუძლებელია სადმე სხვაგან ნახო. ამავდროულად თითოეულ ამ დაღვრემილ გამოხედვასა და შეკრულ წარბში შეიძლება ამოიცნო მეზობლის დაქალი, ბიძაშვილის ნაშა, შენი საუკეთესო მეგობრის ძმა ან ძმის ყოფილი შეყვარებული მაინც.

“მარშუტკა” (დეკემბერი, 2011)

წლის საუკეთესო მობილური ტელეფონი Nokia express music, რომლის ყურსასმენებიც ყოველ მეორეს უკეთია, რბილ სავარძელზე მოკალათებულან, ზოგიც დგას, ზოგს სხვისი ჩანთა უდევს კალთაში. ისინი ყველანი მოწყენილები არიან და მათშიც ასევე შეიძლება ამოიცნო შორეული ნათესავი, ყოფილი კლასელის ძმა ან მეზობლის ბავშვი, თანაც ისეთი ჩახუთულობაა, ისეთი მუქი ფერებია და ისეთი “პონჩიკი”-ს სუნი აქვს ქალს ჩემს თავზე, რომ ეს ნამდვილად იმ ბუფეტის მცხობელი იქნება, ბავშვობაში ბულკზე რომ ვაკითხავდი.

საცობი (დეკემბერი, 2011)

მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩები არც ისე ფართე და არც ისე მთაგორიანია, მაინც “ძერსკი” არჩევანია X6 ან თუნდაც რომელიმე სხვა, მთავარია იყოს “ჯიპი”, გზა გადატვირთულია და ყვითელი ავტობუსები ყოველთვის იმ ხაზზე დადიან, სადაც წესით სწრაფად უნდა იარო, მიუხედავად იმისა, რომ 40კმ/სთ-ს სიჩქარე არ აჭარბებს. ყველა მძღოლი წუხს იმის შესახებ, რომ გზები გადატვირთულია, რომ მხოლოდ თავად არიან შუმახერები და (more…)

მოდი არ გვინდა ყავა!

მოდი არ გვინდა ყავა  ვიწვეთ 1-10 წუთით მეტი  (more…)